Lamentacje 5:1-22
1 Wspomnij, Jehowo, na to, co nas spotkało. Racz spojrzeć i zobaczyć nasze pohańbienie.
2 Naszą dziedziczną własność przekazano obcym, nasze domy — cudzoziemcom.
3 Staliśmy się po prostu sierotami bez ojca. Nasze matki są jak wdowy.
4 Za pieniądze musimy pić własną wodę. Własne drewno trafia do nas za określoną cenę.
5 Ścigano nas tuż za naszym karkiem. Zmęczyliśmy się. Nie dano nam wytchnienia.
6 Egiptowi podaliśmy rękę; Asyrii — żeby się nasycić chlebem.
7 Zgrzeszyli nasi praojcowie. Już ich nie ma. My zaś musimy dźwigać ich winy.
8 Zapanowali nad nami słudzy. Nie ma nikogo, kto by nas wyrwał z ich ręki.
9 Z narażeniem duszy przynosimy swój chleb — ze względu na miecz z pustkowia.
10 Skóra nasza rozpalona niczym piec — z powodu boleści głodowych.
11 Na Syjonie upokarzano żony, w miastach judzkich dziewice.
12 Książąt wieszano za rękę. Nie uszanowano oblicza starców.
13 Młodzieńcy podnosili żarna, a chłopcy potykali się pod drewnem.
14 Nie ma już starców w bramach, młodzieńców przy grze na instrumentach.
15 Ustała radość naszego serca. Taniec nasz przemienił się w żałobę.
16 Upadła korona z naszej głowy. Biada nam więc, bośmy zgrzeszyli!
17 Wskutek tego rozchorowało się nasze serce. Z powodu tych rzeczy przyćmiły się nasze oczy,
18 z powodu spustoszonej góry syjońskiej; chodzą po niej lisy.
19 Ty zaś, Jehowo, będziesz zasiadał po czas niezmierzony. Tron twój trwa przez pokolenie za pokoleniem.
20 Czemuż o nas zapominasz na zawsze, opuszczasz nas na długie dni?
21 Przywiedź nas znowu do siebie, Jehowo, a chętnie wrócimy. Przynieś nam nowe dni, jak dawno temu.
22 Ty jednak stanowczo nas odrzuciłeś. Jesteś na nas wielce oburzony.
Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata
