Biblia online: Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata

1 „Czy zdołasz wyciągnąć Lewiatana haczykiem na ryby
albo czy potrafisz przytrzymać powrozem jego język?

2 Czy możesz włożyć sitowie w jego nozdrza
albo czy zdołasz przebić cierniem jego szczęki?

3 Czy zwróci się do ciebie z licznymi błaganiami
albo czy przemówi do ciebie łagodnymi słowami?

4 Czy zawrze z tobą przymierze,
byś wziął go za niewolnika po czas niezmierzony?

5 Czy pobawisz się z nim jak z ptaszkiem
albo czy zwiążesz go dla swych dziewcząt?

6 Czy będą się o niego targować wspólnicy?
Czy rozdzielą go między handlarzy?

7 Czy zapełnisz jego skórę harpunami
albo jego głowę dzidami na ryby?

8 Połóż na nim rękę.
Pamiętaj o bitwie. Nie czyń tego więcej.

9 Oto na niczym spełznie czyjeś oczekiwanie co do niego.
Człowiek runie na sam jego widok.

10 Nikt nie jest na tyle śmiały, by go drażnić.
I któż się ostoi przede mną?

11 Któż dał mi coś pierwszy, bym miał mu odpłacić?
Pod całymi niebiosami — moje to jest.

12 Nie przemilczę jego członków
ani sprawy jego potęgi oraz uroku jego proporcji.

13 Któż odsłonił wierzch jego odzienia?
Któż wejdzie w jego podwójną szczękę?

14 Któż otworzył wrota jego oblicza?
Jego zęby dookoła są przerażające.

15 Pyszni się swymi rzędami łusek,
zamkniętymi jakby ciasną pieczęcią.

16 Ściśle przylega jedna do drugiej
i nie przechodzi między nimi nawet powietrze.

17 Każda z nich spojona z drugą;
trzymają się wzajemnie i nie można ich rozdzielić.

18 Jego kichanie rzuca błyski światła,
a jego oczy są jak promienie brzasku.

19 Z jego paszczy wychodzą błyskawice,
iskry ognia się wydobywają.

20 Z jego nozdrzy wychodzi dym,
niczym z pieca rozpalonego sitowiem.

21 Dusza jego podpala węgle,
a z jego paszczy wychodzi płomień.

22 W jego karku mieszka siła,
przed nim zaś skacze rozpacz.

23 Przylegają do siebie fałdy jego ciała;
są na nim jak odlew, nieporuszone.

24 Serce jego odlewane, podobne do kamienia,
tak, odlewane, podobne do dolnego kamienia młyńskiego.

25 Gdy on wstaje, siłaczy ogarnia przerażenie;
wystraszeni, wpadają w oszołomienie.

26 Dosięgając go, nie sprosta mu miecz
ani włócznia, dziryt czy grot strzały.

27 On żelazo poczytuje za słomę,
miedź za spróchniałe drewno.

28 Nie odpędza go strzała;
kamienie z procy zamieniają się dla niego w ścierń.

29 Maczuga uchodzi u niego za ścierń
i śmieje się on z potrząsania oszczepem.

30 Jego dolne części są jak ostre skorupy gliniane;
urządzenie młockarskie rozkłada na błocie.

31 Sprawia, że głębiny kipią niczym kocioł;
czyni morze podobnym do naczynia na maść.

32 Powoduje, że świeci za nim ścieżka;
głębinę wodną można by uważać za siwiznę.

33 Na prochu nie ma podobnego do niego — 
uczynionego, aby był bez trwogi.

34 Widzi wszystko, co wysokie.
Jest królem wszystkich majestatycznych dzikich zwierząt”.