Biblia online: Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata

1 Następnie, po czternastu latach, znowu udałem się do Jerozolimy z Barnabasem, wziąwszy ze sobą także Tytusa. 2 A udałem się tam w wyniku objawienia. I przedłożyłem im dobrą nowinę, którą głoszę wśród narodów, na osobności jednak — wybitnym mężom, żeby się czasem nie okazało, iż biegnę lub biegłem daremnie. 3 Ale nawet Tytusa, który był ze mną, nie zmuszono do obrzezania, chociaż był Grekiem. 4 A co się tyczy cichaczem wprowadzonych fałszywych braci, którzy się wkradli w celu przeszpiegowania naszej wolności, jaką mamy w jedności z Chrystusem Jezusem, żeby nas całkowicie zniewolić — 5 tym ani na godzinę nie ulegliśmy przez podporządkowanie się, aby w was pozostała prawda dobrej nowiny.

6 A jeśli chodzi o tych, którzy się wydawali czymś, nie robi mi różnicy, jakimi ludźmi byli przedtem; Bóg nie kieruje się wyglądem zewnętrznym człowieka — ci wybitni mężowie nie udzielili mi w gruncie rzeczy nic nowego. 7 Wprost przeciwnie, gdy ujrzeli, iż powierzono mi dobrą nowinę dla nieobrzezanych, tak jak Piotrowi dla obrzezanych — 8 bo Ten, który dał Piotrowi moc niezbędną do sprawowania apostolstwa na rzecz obrzezanych, dał także mnie moc na rzecz ludzi z narodów — 9 owszem, gdy poznali niezasłużoną życzliwość, którą mnie obdarzono, wtedy Jakub i Kefas, i Jan, uważani za filary, podali mnie i Barnabasowi prawicę wspólnoty, abyśmy szli do narodów, oni zaś do obrzezanych. 10 Mieliśmy tylko pamiętać o biednych. To właśnie też usilnie starałem się czynić.

11 Kiedy jednak Kefas przyszedł do Antiochii, sprzeciwiłem mu się w twarz, ponieważ zasłużył na potępienie. 12 Bo zanim przybyli niektórzy od Jakuba, jadał z ludźmi z narodów, ale gdy oni przybyli, zaczął się odsuwać i oddzielać, bojąc się tych z klasy obrzezanych. 13 Również pozostali Żydzi przyłączyli się do niego w tym udawaniu, tak iż nawet Barnabas został z nimi wciągnięty w to ich udawanie. 14 Ale gdy ujrzałem, że nie chodzą prosto zgodnie z prawdą dobrej nowiny, rzekłem wobec wszystkich do Kefasa: „Jeżeli ty, choć jesteś Żydem, żyjesz tak, jak narody, a nie jak Żydzi, to czemu przymuszasz ludzi z narodów, by żyli na sposób żydowski?”

15 My, którzy z natury jesteśmy Żydami, a nie grzesznikami z narodów, 16 i którzy wiemy, że człowiek zostaje uznany za prawego nie dzięki uczynkom prawa, lecz tylko na podstawie wiary w Chrystusa Jezusa, właśnie my uwierzyliśmy w Chrystusa Jezusa, aby zostać uznanymi za prawych dzięki wierze w Chrystusa, a nie dzięki uczynkom prawa, ponieważ żadne ciało nie zostanie uznane za prawe dzięki uczynkom prawa. 17 A jeśli my, zabiegając o uznanie nas za prawych dzięki Chrystusowi, okazaliśmy się grzesznikami, to czyżby Chrystus w rzeczywistości był sługą grzechu? Przenigdy! 18 Bo jeśli na nowo buduję coś, co niegdyś zburzyłem, to sam pokazuję, że jestem człowiekiem występnym. 19 A ja przez prawo umarłem dla prawa, aby ożyć dla Boga. 20 Wraz z Chrystusem zawisłem na palu. Już nie ja żyję, lecz w jedności ze mną żyje Chrystus. Doprawdy, żyjąc teraz w ciele, żyję dzięki wierze w Syna Bożego, który mnie umiłował i wydał za mnie samego siebie. 21 Nie odtrącam niezasłużonej życzliwości Bożej; bo jeśli prawość osiąga się dzięki prawu, to Chrystus właściwie umarł na darmo.