Biblia online: Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata

1 A gdy już wszystko to zostało zakończone, zwrócili się do mnie książęta, mówiąc: „Lud izraelski oraz kapłani i Lewici nie oddzielili się od ludów tych ziem, jeśli chodzi o ich obrzydliwości, to jest od Kananejczyków, Hetytów, Peryzzytów, Jebusytów, Ammonitów, Moabitów, Egipcjan i Amorytów. 2 Wzięli bowiem niektóre z ich córek dla siebie i dla swoich synów; i oni, święte potomstwo, zmieszali się z ludami tych ziem, a ręka książąt i pełnomocnych zwierzchników przodowała w tym wiarołomstwie”.

3 Gdy tylko o tym usłyszałem, rozdarłem swą szatę i płaszcz bez rękawów i zacząłem rwać sobie włosy z głowy i z brody, i siedziałem oszołomiony. 4 Zeszli się więc do mnie wszyscy, którzy drżeli z powodu słów Boga Izraela skierowanych przeciwko wiarołomstwu wygnańców, ja zaś siedziałem oszołomiony aż do wieczornej ofiary zbożowej.

5 A podczas wieczornej ofiary zbożowej powstałem z mojego upokorzenia, mając szatę i płaszcz bez rękawów rozdarte, i padłem na kolana, i wyciągnąłem swe dłonie do Jehowy, mojego Boga. 6 I odezwałem się: „Boże mój, wstydzę się i krępuję podnieść swe oblicze do ciebie, Boże mój, bo nasze przewinienia rozmnożyły się ponad naszą głowę, a nasza wina urosła aż do niebios. 7 Od dni naszych praojców po dziś dzień tkwimy w wielkiej winie; a z powodu naszych przewinień zostaliśmy wydani — my sami, nasi królowie, nasi kapłani — w rękę królów tych ziem przez miecz, przez niewolę i przez grabież, i przez zawstydzenie oblicza, jak to jest dzisiaj. 8 A teraz na małą chwilę przyszła łaska od Jehowy, naszego Boga, przez to, że pozostawiono nam ocalałych i dano nam kołek w Jego miejscu świętym, aby rozświecić nasze oczy, Boże nasz, i dać nam trochę wytchnienia w naszej niewoli. 9 My bowiem jesteśmy sługami; a w naszej niewoli nasz Bóg nas nie opuścił, lecz obdarza nas lojalną życzliwością wobec królów Persji, aby dać nam wytchnienie, żebyśmy wznieśli dom naszego Boga i przywrócili do pierwotnego stanu jego spustoszone miejsca, oraz aby dać nam kamienny mur w Judzie i w Jerozolimie.

10 „A teraz, Boże nasz, cóż po tym mamy powiedzieć? Porzuciliśmy bowiem twe przykazania, 11 które nakazałeś przez swych sług, proroków, mówiąc: ‚Ziemia, do której wchodzicie, by wziąć ją w posiadanie, jest ziemią nieczystą z powodu nieczystości ludów tych ziem, z powodu ich obrzydliwości, którymi w swej nieczystości napełnili ją od krańca do krańca. 12 Toteż waszych córek nie dawajcie ich synom ani ich córek nie bierzcie dla waszych synów; i po czas niezmierzony nie wolno wam działać na rzecz ich pokoju i dobrobytu, abyście nabrali sił i naprawdę spożywali to, co dobre w tej ziemi, i rzeczywiście wzięli ją w posiadanie dla swoich synów po czas niezmierzony’. 13 A po tym wszystkim, co przyszło na nas za nasze złe czyny i naszą wielką winę — bo ty, Boże nasz, pomniejszyłeś nasze przewinienie i dałeś nam tych, którzy ocaleli, jak ci — 14 czy mamy znowu łamać twe przykazania i przez małżeństwa spowinowacać się z ludami dopuszczającymi się tych obrzydliwości? Czy nie rozsierdzisz się na nas do ostateczności, tak iż nikt nie pozostanie i nikt nie ujdzie? 15 Jehowo, Boże Izraela, ty jesteś prawy, gdyż nas pozostawiono jako ocalały lud, jak to jest dzisiaj. Oto jesteśmy przed tobą z naszą winą, bo z tego powodu nie można się ostać przed tobą”.