Ezdrasza 3:1-13
1 Gdy nastał miesiąc siódmy, synowie Izraela byli w swoich miastach. A lud zaczął się zbierać w Jerozolimie jak jeden mąż. 2 Jeszua zaś, syn Jehocadaka, i jego bracia kapłani oraz Zerubbabel, syn Szealtiela, i jego bracia powstali i zaczęli budować ołtarz Boga Izraela, aby składać na nim ofiary całopalne zgodnie z tym, co jest napisane w prawie Mojżesza, męża prawdziwego Boga.
3 Postawili więc ołtarz na jego miejscu, ogarnął ich bowiem lęk z powodu ludów tych ziem, i zaczęli na nim składać ofiary całopalne dla Jehowy, całopalne ofiary poranne i wieczorne. 4 Potem obchodzili Święto Szałasów według tego, co jest napisane, składając ofiary całopalne dzień po dniu w liczbie zgodnej z wymaganiami reguły na każdy dzień. 5 Następnie była stała ofiara całopalna i ofiara na okresy nowiu oraz na wszystkie uświęcone pory świąteczne Jehowy, a także każdego, kto chętnie złożył Jehowie dobrowolny dar ofiarny. 6 Od pierwszego dnia miesiąca siódmego zaczęli składać Jehowie ofiary całopalne, gdy fundament świątyni Jehowy jeszcze nie był położony.
7 I dawali pieniądze kamieniarzom i rzemieślnikom, żywność zaś, napój i oliwę Sydończykom i Tyryjczykom, aby sprowadzili belki cedrowe z Libanu nad morze do Joppy zgodnie z zezwoleniem, którego im udzielił Cyrus, król Persji.
8 A w drugim roku od ich przybycia do domu prawdziwego Boga w Jerozolimie, w miesiącu drugim, Zerubbabel, syn Szealtiela, i Jeszua, syn Jehocadaka, i pozostali ich bracia, kapłani i Lewici oraz wszyscy, którzy przyszli z niewoli do Jerozolimy, zabrali się do dzieła; i ustanowili Lewitów w wieku od dwudziestu lat wzwyż, by nadzorowali pracę przy domu Jehowy. 9 Zatem Jeszua, jego synowie i bracia oraz Kadmiel i jego synowie, synowie Judy, stanęli jako jedna grupa, by nadzorować wykonawców pracy w domu prawdziwego Boga, a także synowie Chenadada, ich synowie i bracia, Lewici.
10 Gdy budowniczowie położyli fundament świątyni Jehowy, wówczas kapłani w stroju urzędowym stanęli z trąbami, a Lewici, synowie Asafa — z czynelami, by wysławiać Jehowę według wskazań Dawida, króla Izraela. 11 I zaczęli odpowiadać śpiewem, wysławiając Jehowę i składając mu dzięki, „bo jest dobry, bo jego lojalna życzliwość wobec Izraela trwa po czas niezmierzony”. Cały zaś lud wydawał donośne okrzyki, wysławiając Jehowę w związku z położeniem fundamentu domu Jehowy. 12 A wielu kapłanów i Lewitów oraz mężów będących głowami domów patriarchalnych, starców, którzy widzieli poprzedni dom, płakało głośno, gdy na ich oczach kładziono fundament tego domu, natomiast wielu innych podnosiło głos, wykrzykując z radości. 13 Toteż lud nie odróżniał głosu okrzyku radości od głosu płaczu ludu, bo lud głośno wykrzykiwał, a głos ten słychać było bardzo daleko.
Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata
