Kaznodziei 11:1-10
1 Puść swój chleb na powierzchnię wód, bo po wielu dniach znowu go znajdziesz. 2 Cząstkę daj siedmiu, a nawet ośmiu, bo nie wiesz, jakie nieszczęście nawiedzi ziemię.
3 Gdy chmury są pełne wody, wypuszczają na ziemię istną ulewę, a gdy drzewo pada na południe lub na północ, to w miejscu, gdzie drzewo to padnie, tam też będzie leżeć.
4 Kto zważa na wiatr, nie będzie siał, a kto patrzy na chmury, nie będzie żął.
5 Jak nie znasz drogi ducha w kościach w łonie brzemiennej, tak nie znasz dzieła prawdziwego Boga, który czyni wszystko.
6 Z rana siej swoje nasienie i aż do wieczora nie pozwól spocząć swej ręce; bo nie wiesz, w którym miejscu to się uda: czy tutaj, czy tam, czy też oba będą równie dobre.
7 Słodkie jest światło i dobrze jest oczom widzieć słońce; 8 bo jeśli człowiek żyje wiele lat, niechaj się nimi wszystkimi raduje. I niech pamięta o dniach ciemności, choćby ich było wiele; każdy dzień, który nadszedł, jest marnością.
9 Znajduj radość, młodzieńcze, w swojej młodości i niech twoje serce wyświadcza ci dobro w dniach twego wieku młodzieńczego, i chodź drogami twego serca oraz zgodnie z tym, co widzą twoje oczy. Ale wiedz, że za to wszystko prawdziwy Bóg stawi cię przed sądem. 10 Usuń więc zgryzotę ze swego serca i odwróć nieszczęście od swego ciała, bo młodość i wiosna życia są marnością.
Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata
