Kaznodziei 3:1-22
1 Na wszystko jest wyznaczony czas — czas na każdą sprawę pod niebiosami: 2 czas rodzenia i czas umierania; czas sadzenia i czas wykorzeniania tego, co zasadzono; 3 czas zabijania i czas leczenia; czas burzenia i czas budowania; 4 czas płaczu i czas śmiechu; czas lamentowania i czas pląsania; 5 czas rozrzucania kamieni i czas zbierania kamieni; czas uścisków i czas wstrzymywania się od uścisków; 6 czas szukania i czas uznawania czegoś za stracone; czas zachowywania i czas odrzucania; 7 czas rozdzierania i czas zszywania; czas milczenia i czas mówienia; 8 czas miłości i czas nienawiści; czas wojny i czas pokoju. 9 Jaką korzyść ma wykonawca z tego, nad czym się trudzi?
10 Widziałem zajęcie, które Bóg dał synom ludzkim, by się nim zajmowali. 11 Każdą rzecz pięknie uczynił w jej czasie. Nawet czas niezmierzony włożył w ich serce, żeby człowiek nigdy nie zgłębił dzieła, które prawdziwy Bóg uczynił od początku do końca. 12 Poznałem, że nie ma dla nich nic lepszego niż to, by każdy się radował i czynił dobrze za swego życia, 13 a także to, by każdy człowiek jadł i pił, i widział dobro za cały swój trud. Jest to dar Boży.
14 Poznałem, że wszystko, co czyni prawdziwy Bóg, będzie trwać po czas niezmierzony. Nic nie można do tego dodać i nic nie można z tego ująć; lecz uczynił to prawdziwy Bóg, aby się go bano.
15 Co istnieje, to już było, co zaś ma być, to już zaistniało; a prawdziwy Bóg szuka tego, co jest ścigane.
16 Ponadto widziałem pod słońcem miejsce sprawiedliwości, w którym była niegodziwość, i miejsce prawości, w którym była niegodziwość. 17 Rzekłem w swym sercu: „Prawdziwy Bóg osądzi zarówno prawego, jak i niegodziwego, gdyż jest tam czas na każdą sprawę i w związku z każdym dziełem”.
18 Rzekłem w swym sercu o synach ludzkich, iż prawdziwy Bóg ich przesieje, by się przekonali, że i oni są zwierzętami. 19 Jest bowiem coś, co się przytrafia synom ludzkim, i coś, co się przytrafia zwierzęciu, a przytrafia im się to samo. Jak umiera ono, tak i on umiera; i wszyscy mają jednego ducha, tak iż nie ma żadnej przewagi człowieka nad zwierzęciem, bo wszystko jest marnością. 20 Wszyscy idą na jedno miejsce. Wszyscy powstali z prochu i wszyscy do prochu wracają. 21 Któż wie, czy duch synów ludzkich wstępuje w górę, a duch zwierzęcia — czy zstępuje na dół, ku ziemi? 22 I widziałem, że nie ma nic lepszego niż to, by człowiek radował się swymi dziełami, gdyż taki jest jego dział; któż bowiem go przywiedzie, żeby mógł spojrzeć na to, co będzie po nim?
Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata
