Pieśń nad Pieśniami 8:1-14
1 „O, gdybyś był jak mój brat, który ssał piersi mej matki! Wówczas gdybym cię spotkała na dworze, pocałowałabym cię. Nie wzgardzono by mną. 2 Przywiodłabym cię, przyprowadziłabym do domu mej matki, która mnie uczyła. Dałabym ci się napić korzennego wina, świeżego soku z jabłek granatu. 3 Lewica jego byłaby pod mą głową, a jego prawica obejmowałaby mnie.
4 „Zaprzysięgłam was, córki jerozolimskie, żebyście nie próbowały obudzić lub wzniecić we mnie miłości, dopóki nie będzie do tego skłonna”.
5 „Kim jest ta, która się wyłania z pustkowia, wspierając się na swym miłym?”
„Obudziłam cię pod jabłonią. Tam cię powiła w bólach twoja matka. Tam odczuwała bóle porodowe twoja rodzicielka.
6 „Połóż mnie niczym pieczęć na swoim sercu, niczym pieczęć na swym ramieniu; gdyż miłość jest potężna jak śmierć, domaganie się wyłącznego oddania jest nieubłagane jak Szeol. Jej żar to żar ognia, płomień Jah. 7 Obfite wody nie zdołają zgasić miłości ani jej nie zmyją rzeki. Choćby człowiek dał za miłość wszystkie kosztowne przedmioty ze swego domu, z całą pewnością by nimi wzgardzono”.
8 „Mamy małą siostrzyczkę, która jeszcze nie ma piersi. Cóż uczynimy dla naszej siostry w dniu, gdy będą się o nią ubiegać?”
9 „Jeżeli będzie murem, zbudujemy na niej srebrne blanki, ale gdyby miała być drzwiami, zaprzemy ją cedrową deską”.
10 „Ja jestem murem, a moje piersi są jak wieże. Tak stałam się w jego oczach jak ta, która znajduje pokój.
11 „Salomon miał winnicę w Baal-Hamon. Dał tę winnicę stróżom. Każdy wnosił za jej owoc tysiąc srebrników.
12 „Moja winnica, należąca do mnie, jest do mojej dyspozycji. Tysiąc należy do ciebie, Salomonie, a dwieście do tych, którzy strzegą jej owocu”.
13 „O ty, która mieszkasz w ogrodach, druhowie zważają na twój głos. Daj mi go usłyszeć”.
14 „Uciekaj, mój miły, i stań się podobny do gazeli lub młodego jelenia na górach wonnych korzeni”.
Pismo Święte w Przekładzie Nowego Świata
