Jak zyskać
prawdziwych przyjaciół

Do rodziców

Zawieranie przyjaźni to jedna z wielu umiejętności, które wynosi się z domu. W wypadku bardzo małego dziecka najlepiej jest, gdy potrzebę towarzystwa zaspokaja przede wszystkim rodzina. Ale nawet w takich cieplarnianych warunkach na jego sposób myślenia, uczucia i zachowanie ogromny wpływ wywierają inni ludzie. Zauważ na przykład, jak szybko dzieci imigrantów uczą się nowego języka jedynie dzięki kontaktom z rówieśnikami.

Jako rodzice macie niepowtarzalną sposobność pomagać dzieciom w mądrym doborze przyjaciół. Małe dzieci i nastolatki nie są w pełni przygotowane do podejmowania takich decyzji bez waszego kierownictwa. Niestety, wielu młodych utrzymuje bliższe kontakty z kolegami niż z rodzicami lub z innymi starszymi od siebie osobami.

Zdaniem niektórych specjalistów dzieje się tak między innymi dlatego, że rodzice często nie są pewni, czy stanowią dla swych dzieci autorytet moralny. Ale Bóg nałożył na rodziców odpowiedzialność za przejawianie inicjatywy i nieustanne interesowanie się dziećmi. Muszą się wywiązywać z tego obowiązku (Efezjan 6:1-4). Jak to czynić? Terapeuta rodzinny dr Ron Taffel nierzadko spotyka dorosłych, którzy nie umieją sobie radzić z nastoletnimi dziećmi. Jego zdaniem wielu z nich „poddaje się lansowanym w mediach przelotnym modom w kwestii wychowywania dzieci”, zamiast po prostu zająć się ich wychowywaniem. Dlaczego tak postępują? „Za słabo znają swe dzieci, by znaleźć z nimi wspólny język”.

Jednak nie musi tak być. Rodzice powinni zrozumieć, że jeśli w domu dzieci nie otrzymają tego, czego potrzebują, to pójdą do kolegów. A czego potrzebują? „Tego, co zawsze: opieki, aprobaty, jednoznacznych reguł i wymagań, a także poczucia bezpieczeństwa i przynależności” — pisze dr Taffel. „Tragedią naszych czasów jest to, że większość dorosłych nie zaspokaja podstawowych potrzeb swych nastoletnich dzieci, wskutek czego nie czują się one w rodzinie jak u siebie w domu”.

A jak moglibyście pomóc dzieciom w nawiązaniu wartościowych przyjaźni? Najpierw zastanówcie się, jakich wy macie przyjaciół i jaki prowadzicie styl życia. Czy wasze dążenia są szlachetne i niesamolubne? Czy są duchowe, czy raczej materialistyczne? „Ponieważ czyny mówią głośniej niż słowa, dzieci na pewno zaobserwują nastawienie i postępowanie zarówno wasze, jak i waszych przyjaciół oraz ich dzieci” — oświadczył Douglas, chrześcijański starszy i ojciec.

Nawet zwierzęta instynktownie bronią swych młodych przed drapieżnikami. Niejednokrotnie robią to naprawdę zaciekle. Pewien specjalista zajmujący się niedźwiedziami wyjaśnia: „Niedźwiedzice słyną z chronienia młodych przed wszelkimi potencjalnymi zagrożeniami”. Czyż ludzie mieliby być mniej troskliwi? Ruben z Włoch wspomina: „Rodzice często odwoływali się do Pisma Świętego. Pomogli mi zrozumieć, że lepiej unikać określonego towarzystwa. W pierwszej chwili pomyślałem: ‚No ładnie! To już z nikim nie mogę się przyjaźnić!’ Ale czas pokazał, że mieli rację, i dzięki ich cierpliwości uniknąłem wielu kłopotów”.

Ponadto starajcie się zapoznawać dzieci z przykładnymi osobami, które zachęcą je do wytyczania sobie pożytecznych celów. Młody mężczyzna imieniem Francis, który prowadzi szczęśliwe i satysfakcjonujące życie, wspomina: „Mama zauważyła, że jako rodzeństwo przebywaliśmy tylko w swoim towarzystwie. Pomogła nam to zmienić, zapraszając chrześcijan, którzy gorliwie angażowali się w pełnoczasową służbę kaznodziejską. W ten sposób znaleźliśmy przyjaciół, nawet nie wychodząc z domu”. Rodzice, jeśli dołożycie starań, wasze życie rodzinne może się okazać żyzną glebą, na której zakiełkują i rozwiną się wartościowe przyjaźnie.