Απαλλαγή από το Θάνατο

‘Ιδού! Κάμνω Νέα τα Πάντα’

Από τους αρχαίους χρόνους, οι προφήτες του Θεού εξέφρασαν την εμπιστοσύνη τους, όχι στην αθανασία του ανθρώπου, αλλά στην ελπίδα ότι ο Θεός θα ‘έσωζε τους ανθρώπους από το θάνατο’. (Ωσηέ 13:14) Αλλά πώς θα μπορούσε ο άνθρωπος να ελευθερωθεί από τα δεσμά του θανάτου; Η τέλεια δικαιοσύνη τού Ιεχωβά απαιτούσε ‘ζωή αντί ζωής, οφθαλμόν αντί οφθαλμού, οδόντα αντί οδόντος’. (Δευτερονόμιον 19:21) Συνεπώς, αφού ο Αδάμ κληροδότησε θάνατο σε όλο το ανθρώπινο γένος με το να παρακούσει εκούσια τον Θεό χάνοντας έτσι την τελειότητα της ανθρώπινης ζωής, ένας άλλος τέλειος άνθρωπος έπρεπε να αντικαταστήσει τον Αδάμ διαθέτοντας την τέλεια ζωή του, για να εξαγοράσει ό,τι είχε χάσει ο Αδάμ.

Η δίκαιη αρχή απόδοσης ‘όμοιου με όμοιο’ έγινε γενικά δεκτή σ’ όλη τη διάρκεια της ιστορίας. Η έκφραση που χρησιμοποιείται συχνά είναι «πληρωμή λύτρου». Τι είναι λύτρο; Είναι «η τιμή που πληρώνεται για να ξαναποκτηθεί ένα άτομο ή πράγμα από κάποιον που το έχει δεσμευμένο. Συνεπώς οι αιχμάλωτοι πολέμου ή δούλοι λέγεται ότι λυτρώνονται όταν ελευθερώνονται σε αντάλλαγμα μιας πολύτιμης αμοιβής. . . . Οτιδήποτε αντικαθίσταται ή ανταλλάσσεται για αποζημίωση κάποιου ονομάζεται το λύτρο του».* Από τότε που αμάρτησε ο Αδάμ, όλη η ανθρωπότητα είναι σαν αιχμάλωτοι πολέμου ή δούλοι, περιορισμένοι από την ατέλεια και το θάνατο. Για να ελευθερωθούν, έπρεπε να προμηθευθεί ένα λύτρο. Για την αποφυγή κάθε αμφισβήτησης τώρα ή στο μέλλον για το αν η λυτρωτική τιμή ήταν δίκαιη, θα έπρεπε να θυσιαστεί μια τέλεια ανθρώπινη ζωή, δηλαδή, το ισοδύναμο ακριβώς του Αδάμ.

	Ο Ιησούς ήταν το αντίστοιχο του τέλειου ανθρώπου Αδάμ

Πού θα μπορούσε, όμως, να βρεθεί μια τέτοια τέλεια ανθρώπινη ζωή; ΄Ολοι οι άνθρωποι, σαν απόγονοι του Αδάμ ο οποίος ήταν ατελής, γεννήθηκαν ατελείς. «Ουδείς δύναται ποτέ να εξαγοράση αδελφόν, μηδέ να δώση εις τον Θεόν λύτρον δι’ αυτόν». (Ψαλμός 49:7) Αντιμετωπίζοντας ο Ιεχωβά αυτή την ανάγκη, και υποκινούμενος από τη βαθιά του αγάπη για την ανθρωπότητα, προμήθευσε στην πραγματικότητα τον πολύτιμο «πρωτότοκο» Γιο του για να γίνει η αναγκαία θυσία. Μεταβίβασε την τέλεια ζωή του πνευματικού Γιου του, του Λόγου, στη μήτρα μιας Ιουδαίας παρθένου, της Μαρίας. Η νεαρή γυναίκα συνέλαβε και στον ορισμένο καιρό γέννησε ένα γιο, που ονομάστηκε «Ιησούς». (Ματθαίος 1:18-25) Ο Δημιουργός της ζωής θα μπορούσε λογικά να εκτελέσει ένα τέτοιο υπέροχο θαύμα.

Ο Ιησούς αναπτύχθηκε σε αντρική ηλικία, παρουσίασε τον εαυτό του στον Ιεχωβά, και βαφτίστηκε. Τότε ο Θεός τού ανέθεσε να κάνει το θέλημά Του. (Ματθαίος 3:13, 16, 17) Επειδή η επίγεια ζωή του Ιησού προήλθε από τον ουρανό και ήταν τέλειος, θα μπορούσε να θυσιάσει αυτή την τέλεια ανθρώπινη ζωή, χρησιμοποιώντας την για να ελευθερώσει το ανθρώπινο γένος από το θάνατο. (Ρωμαίους 6:23· 5:18, 19) ΄Οπως ο ίδιος είπε: «Εγώ ήλθον διά να έχωσι ζωήν και να έχωσιν αυτήν εν αφθονία». «Μεγαλητέραν ταύτης αγάπην δεν έχει ουδείς, του να βάλη τις την ψυχήν αυτού υπέρ των φίλων αυτού». (Ιωάννης 10:10· 15:13) ΄Οταν ο Σατανάς θανάτωσε τον Ιησού πάνω σε ένα ξύλο μαρτυρίου, ο Ιησούς δέχτηκε αυτό τον σκληρό θάνατο, γνωρίζοντας ότι άνθρωποι που ασκούσαν πίστη θα μπορούσαν να κερδίσουν ζωή μέσω αυτής της εξαγοραστικής προμήθειας.—Ματθαίος 20:28· 1 Τιμόθεον 2:5, 6.

* Εγκυκλοπαίδεια Βιβλικής, Θεολογικής και Εκκλησιαστικής Φιλολογίας (Cyclopedia of Biblical, Theological, and Ecclesiastical Literature) των Τζ. ΜακΚλίντοκ και Τζ. Στρονγκ, Τόμος 8, σελίδα 908.